Mijn eerste werkweek bij Fundashon Cas Bonairiano (FCB) zit erop. Ik ben fantastisch goed ontvangen, met dank aan Susy van mijn afdeling. Zij en alle andere collega’s van FCB zijn ontzettend aardig, het familiegevoel is hier sterk aanwezig en ik moet me hier wel thuis gaan voelen.
Ik ben nu anderhalve week op Bonaire. Eerst een langweekend geacclimatiseerd voordat mijn nieuwe baan echt startte. Het vakantiegevoel heb ik nog een beetje vast kunnen houden afgelopen week, ook omdat Erik de eerste week mee was. Dus naast het werken hebben we de dingen gedaan die we normaal ook doen als we op vakantie zijn op Bonaire: duiken, een ice-coffee met karamel bij Blendies, even naar Jibe of Karel’s pier en een ijsje van Gio’s. Standaard voor Erik citroenschepijs.
Ook heb ik een auto gekocht.. zoals bij het Bonaire gevoel hoort een pick-up. Tweedehandsauto’s zijn best lastig te vinden op Bonaire, veelal worden ze onderling doorverkocht. Maar na een bezoekje aan de belastingdienst, de verzekeraar en het postkantoor, mocht ik mijn eerste eigen Bonairiaanse kentekenplaten halen: V-8972 met de mooie subtitel Divers Paradise.
Inmiddels is Erik vertrokken (nogmaals masha masha danki voor dat je hier was), is het weekend en gaat voor mij het normale leven beginnen. Hoewel normaal: het blijft onwerkelijk om hier te zijn, te wonen en te werken en elke dag langs plekjes rijden die ik alleen van mijn vakanties hier ken.
Ik ben dus begonnen met…. living my dream on Bonaire.
Wel ver weg van Nederland, daar moet ik aan gaan wennen. Maar met app’en en videobellen gaat het goed. Alleen dat tijdsverschil moet nog ff landen. Als ik klaar ben met werken slaapt Nederland. Maar ook dat ritme vinden we wel. En over 10 dagen komt Wenda voor bijna drie weken, en ook de volgende bezoekjes uit Nederland worden al gepland.
Te e siguiente blog — tot de volgende blog.
— René